In memoriam

Fleur van de Galloway's
15 juli 2004 - 23 oktober 2008
 

      

Als ik eens broos en zwak zal zijn
En niet meer slapen kan van pijn

Doe dan wat nodig is ,want och
De laatste slag verliest men toch

Ik weet dat het je bedroefd zal maken
Dwing toch jezelf niet te verzaken

Dan nog meer dan enig andere dag
Blijkt wat je liefde echt vermag

Wij hadden het jarenlang zo goed
dat geeft ons ook die laatste moed

Jij wilt toch ook niet dat ik lijd
Laat mij dus gaan het is mijn tijd

en breng mij waar men hulp biedt.
Een bede slechts "verlaat me niet"

Hou mij zacht pratend tegen je aan
Totdat mijn ogen breken gaan

Je weet al is het later pas
Dat dit heus voor mijn bestwil was

Al gaf mijn mond zijn laatste groet
Ik lijd niet meer en dat is goed

Treur niet omdat het lot bewerkt
Dat jij ...juist jij mijn tijd beperkt

Wij waren toch elkaar zo na
Laat dat je troost zijn als ik ga ....


 

 

Vieke en Annemieke, bedankt voor deze foto's en het mooie gedicht.