Kittens.

"H-nestje"
Op maandag 26 november 2007 om 10:00 uur, na een dracht van 70 dagen is Indira bevallen van een wit poesje.
Het kitten woog bij de geboorte 114 gram.
Omdat ze enigskindje is wordt ze erg vertroeteld door haar moeder, ze krijgt alle tijd en aandacht.
We moeten nog even over haar naam nadenken, maar dit komt wel.

Op het poesje is al een optie.
De komende tijd komt hier alle informatie over het kleintje, en natuurlijk ook regelmatig nieuwe foto's
Veuger's Killian (Indira)
Wit
Fiv/Felv neg, HCM/PKD neg.
 Ch. Bono-Berlious of Highland Dreams
Creme/Wit
Fiv/Felv neg, HCM/PKD neg.

waar is ze ?
even een beetje dichterbij.
Waarom is er al zo lang geen nieuws ?
Het is al een hele tijd stil hier. dit komt omdat we al die tijd tussen hoop en wanhoop zweven.
Vanaf de eerste dag bezorgd Heksje (zo hebben we haar tijdelijk genoemd) ons veel zorgen.
De eerste dagen kon ze geen tepel vinden, en als we haar proberen te helpen wordt ze verschrikkelijk driftig en gilt als een speenvarken met een volume wat je niet bij zo een klein kitten verwacht.
Dus wij proberen alles wat binnen ons vermogen ligt, flesjes, pipetje's, of met een spuitje wat melk binnen te krijgen.
Alles wordt consequent geweigerd en het stemvolume neemt toe, af en toe lijkt ze te stampvoeten van drift.
Zelfs geduldige Indira wordt er wanhopig van, ze probeert in alle houdingen Heksje te helpen,
ze ligt op haar linkerzij, rechterzij, op haar rug, maar nee, ze wil maar één tepel en geen hulp.
Dus Heksje groeit maar erg langzaam, 3 a 4 gram per dag, en blijft alle hulp weigeren.
Als ze 2 weken oud is, weegt ze nog net geen 200 gram, veel te weinig dus voor een enigskindje!

Sinds een paar dagen vind ik Heksje minder sterk, Indira lijkt het te hebben opgegeven en Heksje begint er vies uit te zien.
Ze kwijlt erg veel en zelf haar stemvolume neemt af, wat nu ?
Gisteravond zijn we teneinde raad naar de dierenarts gegaan en daar bleek dat op Heksjes tongetje bijna geen huid meer zat.
Pijnstillers mag ze nog niet hebben omdat ze te klein is.
Ons laatste redmiddel is nu sonde-voeding, ik had nooit verwacht dit nog ooit te moeten doen,
we vinden het best heel erg eng, maar zijn er toch mee begonnen.
We hopen met de sonde de tijd te kunnen overbruggen die Heksje nodig heeft om te herstellen,
en daarna langzaam op vast voedsel over te kunnen gaan.
We hopen dan ook binnenkort positiever nieuws te hebben en een "echte" naam bekend te maken,
want nu we weten hoeveel pijn ons kleintje heeft, slaat Heksje natuurlijk nergens meer op.
We zijn inmiddels weer anderhalve week verder, Heksje is inmiddels 4 weken oud.
We raken langzaam gewend aan het voeden met de sonde, maar het blijft vervelend om te doen.
Ook de gebroken nachten zijn niet echt prettig, maar we gaan gewoon door.
We proberen regelmatig of ze zelf wat wil eten, maar ze blijft hardnekkig weigeren.
Alles wat je in haar mondje stopt wordt onder luid protest naar buiten gewerkt.
Klein als ze is, ze blijft erg eigenwijs en eigenzinnig.
We leven met haar van dag tot dag, en iedere dag brengt weer wat anders met zich mee,
eerst ontstoken oogjes van het worstelen,waardoor ze zich zelf heeft gekrabt.
En nu verliest ze al haar haartjes !
Dit is waarschijnlijk te wijten aan de vervangende moedermelk,
ik vermoed dat daar toch iets in ontbreekt wat wel in moedermelk zit.
Ik ben dan ook begonnen haar wat extra vitaminen te geven, maar de haaruitval zet toch door.
En binnenkort zal ze er dan ook als een klein roze biggetje uitzien.
Ik weet dat haar vachtje wel weer terug komt, dus op zich maak ik me daar niet zo heel erg veel zorgen over,
het belangrijkste is in leven blijven en groeien.
Ik heb haar nog steeds geen echte naam gegeven omdat ik o zo bang ben dat het alsnog mis gaat,
ze is nog erg klein en kwetsbaar en ziet er echt niet uit als een kitten van 4 weken.
Nog even snel een foto voordat ze helemaal in haar blootje is.
2 januari, vanmorgen ben ik met Heksje naar de dierenarts gegaan,
ze was al enkele dagen flink aan de diarree. We hebben van alles geprobeerd maar het wilde maar niet stoppen.
Mijn vermoeden werd bevestigd, Heksje was niet meer te helpen, waarschijnlijk was er meer aan de hand.
Om haar verder een lijdensweg te besparen hebben we besloten om haar in te laten slapen.
Het was geen gemakkelijke keuze, ze was zo'n klein, dapper vechtertje, helaas heeft ze deze strijd niet gewonnen.
Dag mijn lieve kleine dappere Heksje, jou strijd is voorbij.
Terug